Творчы шлях васямнаццацігадовага скрыпача Уладзіслава Баевіча адзначаны мноствам прэстыжных узнагарод. Дастаткова сказаць, што наш герой — чатырохразовы лаўрэат спецыяльнага фонду Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь па падтрымцы таленавітай моладзі. Аддаваць максімум сіл любімай справе, каб у выніку стаць прызнаным артыстам, — такі жыццёвы сцэнарый абраў малады выканаўца.

— Улад, як вы пазнаёміліся са светам гукаў і нот?

— Ён атачаў мяне з маленства. Бацькі — выпускнікі Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі: тата — баяніст, працуе акампаніятарам, мама — педагог па класе акардэона. Нават старэйшы брат прайшоў праз музычную школу, хаця і абраў справай жыцця архітэктуру. Малодшая сястра таксама працягвае сямейную традыцыю: вучыцца ў каледжы па класе скрыпкі. Здаецца, мой лёс быў прадвызначаны! Тым не менш іграць я пачаў толькі ў сем гадоў — запознена па мерках нашай сферы.

— І вы ўзяліся за скрыпку, якая нязменна трапляе ў рэйтынг самых складаных для асваення інструментаў...

— Мой выбар — рэха яркага дзіцячага ўражання, калі ўпершыню пачуў яе чароўнае гучанне. Яно цалкам пакарыла — і я адразу ж заявіў бацькам аб жаданні іграць. Цікава, што маці калісьці таксама марыла аб скрыпцы, але праз збег акалічнасцей выбрала акардэон. Магчыма, гэтая схільнасць перадалася мне на генетычным узроўні. Да таго ж мой стрыечны дзядуля — скрыпач-самавук. Ёсць у гэтым нешта сімвалічнае.

— Калі вы пазнаёміліся са сцэнай?

— Зусім нядаўна, дарэчы, у памяці ўсплыў вобраз аднаго з першых выступленняў: іграў на праслухоўванні да канцэрта з сімфанічным аркестрам. Усё адбылося настолькі хутка, што не паспеў нават усвядоміць, як набыў сцэнічны досвед.

— Што ў вашым рэпертуары?

— Імкнуся глыбока вывучаць музыку розных часоў, ад барока да савецкага перыяду: кожная гістарычная эпоха мае непаўторныя выканальніцкія нюансы, якія неабходна разумець прафесіяналу. Сярод любімых твораў — канцэрт Шастаковіча №1, эцюд у форме вальса Сен-Санса, варыяцыі Паганіні “Nel cor piu non mi sento”.

— Чым з нядаўніх дасягненняў асабліва ганарыцеся?

— Бронзай, што ўзяў на XVIII маладзёжных Дэльфійскіх гульнях дзяржаў — удзельніц СНД у Сыктыўкары, і гран-пры II Рэспубліканскага адкрытага конкурсу выканаўцаў на аркестравых інструментах імя Я.А. Глебава.

— Апошнія тры гады запар вас удастойваюць прэміі спецыяльнага фонду Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь па падтрымцы таленавітай моладзі. Якія думкі і пачуцці ў сувязі з гэтым?

— Заўсёды прыемна, калі намаганні атрымліваюць прызнанне на высокім узроўні. Дзяржаўная падтрымка — важны фактар поспеху. Бязмерна шчаслівы, што ў нашых юных талентаў — мастакоў, музыкантаў, спевакоў, харэографаў — ёсць такая моцная апора.

 — Што неабходна ў сабе культываваць, каб дасягаць значных вынікаў?

— Кожнаму артысту неабходныя высокая стрэсаўстойлівасць, упартасць і ўважлівасць. Галоўнае — навучыцца захоўваць спакой у любых абставінах: на сцэне заўсёды ўзнікае шмат яркіх, магутных пачуццяў і непрадбачаных сітуацый, пад уплывам якіх можна згубіцца, сфальшывіць, разбурыць эмацыйную аўру твора.

— Як вызначаеце для сябе, што выступленне ўдалося?

— Калі музычна выказаў усе свае думкі і эмоцыі, значыць, справіўся на “ўра”. Тэхнічная бездакорнасць тут не на першым плане, але, безумоўна, ад яе шмат чаго залежыць.

— Што вас натхняе і зараджае энергіяй?

— Геніяльная музыка і сам працэс яе выканання! Нішто не параўнаецца з момантам, калі адчуваеш водгук у сэрцы публікі. Ператварэнне асабістага перажывання ў агульную гісторыю праз мастацтва — гэта дзіўна і чароўна.

— Хто з музыкантаў для вас узор?

— Захапляюся скрыпачамі, якія дзякуючы таленту і высокаму майстэрству не толькі бліскуча выконваюць творы з тэхнічнага пункта гледжання, але і заахвочваюць слухача да глыбокіх разважанняў.

— Чаму аддаяце час, акрамя сцэнічнай дзейнасці?

— Запал да музыкі настолькі вялікі, што хочацца прысвячаць ёй усяго сябе, бесперапынна ўдасканальвацца і паглыбляцца ў тэарэтычную літаратуру, не распыляючыся на іншыя заняткі.

— Нядаўна адбылася нацыянальная прэм’ера фільма “Класная”, што прысвечаны педагагічнай справе. Цікава даведацца: бачыце сябе ў ролі настаўніка?

— Працэс навучання абавязвае педагога быць усебакова развітым: трэба знаходзіць да кожнага індывідуальны падыход, каб людзям з рознай псіхікай, неаднолькавым узроўнем самадысцыпліны і зацікаўленасці перадаваць максімум ведаў і ўменняў. Цяпер не адчуваю гатоўнасці да такой адказнай дзейнасці, але сама прафесія выклікае самыя цёплыя пачуцці. На шчасце, мой педагог Галіна Аляксееўна Агейчанка часам дазваляе праводзіць заняткі з яе вучнямі, дзякуючы чаму набіраюся вопыту і ўпэўненасці.

— І фінальнае пытанне: што ў планах на будучыню?

— Поўны рашучасці і далей укладваць усе сілы ў музычнае станаўленне, пашыраць гарызонты ведаў і адточваць кожную ноту. Мая мара — стаць жаданым госцем на любой сцэне, несці высокае мастацтва і годна прадстаўляць беларускую культуру як у сябе на Радзіме, так і ў свеце.

Віялета ГРЫНКЕВІЧ. Фота з архіва героя